W Wielki Piątek Kościół katolicki celebruje Liturgię Męki Pańskiej. Wszystko, co tego dnia jest naszym doświadczeniem wiary, dzieje się w cieniu Krzyża.
Ten dzień zbliża nas do poranka Zmartwychwstania. Zanim to jednak nastąpi, przeszywający ból fizyczny wyrażający się w krwawym pocie, niezmierne cierpienie duszy odczuwającej osamotnienie i śmierć dotykają naszego Pana. Jezus Chrystus w całkowitej ofierze z Samego Siebie oddaje się za nasze zbawienie na Krzyżu.
Podejmujemy post ścisły. Kapłani nie sprawują Mszy świętej. Słyszymy opis Męki Pańskiej z Ewangelii według św. Jana. Adorujemy Krzyż. Przyjmujemy Komunię Świętą. Odprawiana jest Droga Krzyżowa i śpiewane są Gorzkie Żale. W świątyni pozostaje puste tabernakulum i obnażony ołtarz. Pan Jezus staje się niejako nieobecny, bo znajdujemy Go w grobie. Tam wystawia się Najświętszy Sakrament w monstrancji okrytej białym przejrzystym welonem symbolizującym całunu, w który owinięto ciało zmarłego Chrystusa.
Wielki Piątek, mimo żałobnej wymowy, nie jest czasem beznadziei. Poprzedza Wielką Noc Zmartwychwstania Pańskiego. Jest początkiem nowenny przed świętem Miłosierdzia Bożego.
Krzyżu Chrystusa bądźże pochwalony,
Na wieczne czasy bądźże pozdrowiony.
Gdzie Bóg Król świata całego
Dokonał życia swojego.
Krzyżu Chrystusa bądźże pochwalony,
Na wieczne czasy bądźże pozdrowiony.
Ta sama Krew Cię skropiła,
Która nas z grzechów obmyła
Krzyżu Chrystusa bądźże pochwalony,
Na wieczne czasy bądźże pozdrowiony.
Z Ciebie moc płynie i męstwo,
W Tobie jest nasze zwycięstwo.
