155-lecie konsekracji świątyni oraz obrzęd konsekracji nowego ołtarza soborowego i poświęcenie polichromii były wydarzeniem, które do kościoła parafialnego pw. św. Barbary w Wałbrzychu przyciągnęło wiernych nie tylko z tej wspólnoty.
Uroczystość, której przewodniczył ks. biskup świdnicki Marek Mendyk, z którym liturgię sprawowali między innymi ks. Wojciech Drab, obecny proboszcz i jego poprzednik ks. Władysław Terpiłowski. Na święto parafialne przybyli parafianie, przedstawiciele organizacji społecznych i goście oraz poczty sztandarowe reprezentujące NSZZ „Solidarność”. Na sztandarach widoczny był wizerunek św. Barbary, patronki kościoła i górników, którzy w tych dniach obchodzą swoje tradycyjne święto barbórkowe. Można także było zobaczyć na jednym ze sztandarów wizerunek bł. księdza Jerzego Popiełuszki, męczennika za wiarę i patrona ludzi pracy. Biskup Marek Mendyk w homilii mszalnej poświęcił uwagę rozpoczynającemu się tego dnia Adwentowi, ale też zaakcentował znaczenie ołtarza.
Rok, który mija, nie jest nigdy podobny do tego, który minął; dzień, który się kończy do tego, który już odszedł; godzina, którą właśnie odmierzył zegar, do tej już odległej… Także życie Kościoła i moje życie jako chrześcijanina. Są odmierzane odnawiającym się czasem. Świętujemy te same uroczystości, wydarzenia. Przeżywamy rzeczywistości wiary, które już się wydarzyły. Syn Boży przyszedł już w ciele, „słowo ciałem się stało”, umarł na krzyżu i zmartwychwstał. Wspominam te tajemnice każdego roku, lecz w odmiennej sytuacji i na innym etapie mojego życia. To, co było wczoraj, w zasadzie nie ma już znaczenia. To dzisiaj otrzymuję radosną nowinę, że Chrystus przyszedł, aby mnie zbawić. To dzisiaj daję odpowiedź na to zaproszenie – mówił hierarcha w wątku poświęconym czasowi Adwentu.
Przypominając znaczenie nowego okresu i roku w liturgii Kościoła biskup przypominał o obowiązku czuwania. „O, zbudź się śpiący”, aby nie przespać nadejścia i nie zatracić piękności życia. Rzeczywistość, w której żyję, próbuje mnie czasem uśpić. Rytm codzienności i przyzwyczajenia tłumią moją czujność. Niepogłębiana religijność, ograniczona do formuł i rytów, nie pomaga mi być świadomie obecnym w życiu i przeżywać w sposób dojrzały moją wiarę i samo życie. Jezus nie przyszedł, aby mnie uśpić, nie przyszedł, aby włożyć mi na plecy nową religię, nawet najpiękniejszą, nie przyszedł z niebiańskim pomysłem, aby mnie wyobcować z życia. On przez swoje wcielenie mówi mi o cudownym darze życia, który każdy człowiek otrzymał. Dar, który odpowiedzialnie pielęgnowany ma budować lepszy świat i dać smak wieczności mojemu ziemskiemu poszukiwaniu. Czuwać, to nie znaczy żyć w strachu w oczekiwaniu na Jego przyjście, ale mieć otwarte oczy i serce, aby dostrzec i nie zagubić Życia, które się narodziło. Czuwać, to znaczy pozwolić, aby to Życie nieustannie się we mnie rodziło i zauważyć także dziś znaki Jego obecności.
Nawiązując do aktu poświęcenia ołtarza biskup zwracał uwagę na funkcje, które ołtarz pełni w każdym kościele i każdej kaplicy. Ołtarz jest znakiem Chrystusa, z którego boku wypłynęły Krew i woda, źródło sakramentów Kościoła. Ołtarz jest stołem świątecznym dla tych, których Chrystus zaprasza na ucztę. Ołtarz jest miejscem, gdzie wierni składają swoje troski i ciężary, a otrzymają nową moc ducha na dalszą drogę życia i jest on miejscem ścisłego zjednoczenia z Bogiem i źródłem pokoju. Ołtarz jest źródłem jedności Kościoła i braterskiej zgody, z którego wierni czerpać będą ducha wzajemnej miłości, jest ośrodkiem, w którym wielbimy Boga dziękujemy, aż z radością dojdziemy do wiecznych przybytków, gdzie będziemy Ci składać ofiarę chwały razem z Chrystusem, Najwyższym Kapłanem i Żywym Ołtarzem. Spójrzmy, Siostry i Bracia, ołtarz jest źródłem jedności Kościoła i braterskiej zgody. Na cóż mi się przyda moja filantropia i uczynność, moja wyważona i odmierzona pobożność, jeśli jej nie towarzyszy przebaczające serce, które w ofierze, składam Bogu na Jego ołtarzu?
Przytaczając słowa św. Cezarego z Arles, biskup świdnicki apelował: Bóg oczekuje od nas podwójnej ofiary. Jednej, abyśmy byli czyści ciałem, a drugiej, byśmy byli czystego serca. Na ołtarzu zewnętrznym, czyli w naszym ciele, ofiarowane są dobre czyny. W sercu natomiast niech święte myślenie wydziela zapach świętości. Na ołtarzu naszego serca nieustannie dokonujmy tego, co podoba się Bogu.
Kościół parafialny na wałbrzyskim Starym Zdroju wybudowany został w 1870 r.9 czerwca 2023 r. po kilku latach prac rekonstrukcyjnych i konserwatorskich poświęcony został odnowiony ołtarz główny. 30 listopada 2025 r. poświęcenie polichromii oraz konsekracja nowego ołtarza soborowego stało się zwieńczeniem 155-lecia konsekracji całej świątyni. Uroczystości liturgiczne ubogacił śpiewem zapewnił Chór Basilica Cantans Katedry Wrocławskiej. Tekst kazania ks. biskupa świdnickiego Marka Mendyka można przeczytać w serwisie wAkcji24.pl
Poświęcamy ten nowy ołtarz, na którym wraz z kapłanem będziemy składać Najwyższemu Majestatowi Boga eucharystyczną ofiarę. Bardzo serdecznie dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do ufundowania i przygotowania tego pięknego ołtarza. Dziękuję za odnowioną świątynię. Niech Bóg będzie uwielbiony w tę uroczystość. Niech na tym ołtarzu Słowo Boga staje się Ciałem Jezusa Chrystusa, który nas odkupił Najdroższą Krwią swoją i otworzył nam drogę do nieba – powiedział ks. biskup świdnicki Marek Mendyk.
Msza św. odpustowa we wspomnienie św. Barbary z Nikomedii, patronki ciężkiej i niebezpiecznej pracy, będzie celebrowana w wałbrzyskim kościele parafialnym pw. św. Barbary 4 grudnia 2025 r. o godz. 18:00 pod przewodnictwem ks. Władysława Terpiłowskiego. Tego dnia przypada święto górników.
Foto: Niedziela Świdnicka
